ટૂંકી વાર્તા..122
ટૂંકી વાર્તા...
શિલ્પન..જાણે તારું નામ પાડતી વેળાએ જ તારા ફઈબાને જાણે અણસાર આવી ગયો હોય..એમ..આજે તું પુરી દુનિયામાં 'મશહૂર' શિલ્પી છે..તારા વર્લ્ડ કલાસ શિલ્પનાં ઇન્ટરનેશનલ પ્રદર્શનો યોજાતા..ને લોકોની ભીડ જામતી..ને તારા શિલ્પ જોઈ દરેકને દર વખતે એક જ સવાલ મનમાં ઉઠતો..કે આટલો કાબેલ શિલ્પી હોવા છતાં શિલ્પન...દરેક ખ્યાતનામ વ્યક્તિનાં શિલ્પમાં બેનમૂન કારીગરીથી જીવંતતા લાવવા છતાં આવી ખામી કેમ રાખતો હશે ? ...હા..કદી કોઈ શિલ્પમાં તે 'આંખો' ન્હોતી કરી..!ને લોકોનાં આ સવાલનો જવાબ ફક્ત તારી પાસે જ હતો..
ને આ જવાબ મેળવવા મારે પણ તને તારા એ ફાઇન આર્ટસનાં કોલેજનાં દિવસો યાદ કરાવવા પડશે..શિલ્પન..હા..તને 'સ્કલ્પચર' શીખવનાર પ્રો.શર્માની તારા જેવડી જ દીકરી હતી..'મૂર્તિ'..ને તું એ 'મૂર્તિ'નાં પ્રેમમાં પડેલો..ને 'મૂર્તિ' પણ તારી એ પ્રેમની હોડીમાં મહાલવા લાગેલી..પણ..જાણે કુદરતને તમારો પ્રેમ મંજુર ન હોય,એમ એક દિવસ ઇલેક્ટ્રિક શૉક લાગતાં 'મૂર્તિ' અકાળે અવસાન પામેલી...ને શિલ્પન..એ દિવસથી તું તારી એ 'મૂર્તિ' ની યાદ જીવનભર તારા 'શિલ્પ'માં ઉતારવા લાગ્યો...! હા..'મૂર્તિ' ને પણ જન્મથી બંને આંખો ન્હોતી..!-બેફિકર
Comments
Post a Comment